Project DIS is me

DIS can be anyone

Profielschets en portretfoto



Wie zijn 'mensen met DIS'? Dat is een gekke vraag waar natuurlijk niemand antwoord op kan geven. Wat we wel weten, is dat mensen met DIS liever niet aan anderen vertellen dat ze DIS hebben.


Daardoor weet niet iedereen dat DIS maatschappijbreed voorkomt: onder mannen en vrouwen van alle leeftijden, in alle beroepsgroepen, onder mensen met en zonder werk, onder mensen zonder diploma en onder hoogopgeleiden. Omdat er niet veel onderzoek gedaan is onder mensen met DIS, kun je dat ook niet gemakkelijk zichtbaar maken.


Om toch iets te laten zien van de grote mate van diversiteit die we hebben opgemerkt onder mensen met DIS, kun je elke vier weken kennismaken met twee mensen met DIS. Zij durven - anoniem - toch iets van zichzelf te laten zien.


Hieronder plaatsen we van de één een profielschets, en van de ander een portretfoto.

Profielschets


Ondanks alle tegenstrijdigheid in mezelf groeit er van binnen een gevoel van gemeenschappelijkheid.


Ik ben een vrouw van eind 30 en ik woon alleen. Ik heb geen partner, kinderen of huisdieren maar houd wel van een goed gesprek of een spelletje met vrienden. Verder wandel en fiets ik graag en kan ik genieten van bakken en koken.


Ik werk als vrijwilliger in een moestuin, geef af en toe bijles aan scholieren en doe de boekhouding voor een vereniging in mijn woonplaats.


Sinds zo’n 7 jaar geleden weet ik dat ik DIS heb, waarvoor ik therapie volg. Ik vind het leven behoorlijk ingewikkeld, omdat er altijd gedoe is in mezelf over wat ik wil, doe, denk, voel of zeg. Toch leer ik de verschillende delen in mezelf inmiddels steeds beter kennen – en soms zelfs waarderen.


NB Deze profielschets gaat niet over de persoon op de foto.

Portret met citaat


van iemand met DIS

Fotograaf: Een naaste met DIS

Eerder gepubliceerde profielschetsen en portretten

"Mede dankzij DIS leef ik nog steeds en kan ik er vandaag de dag zijn voor mijn man en kinderen."


Ik ben een vrouw van begin 40 en heb een man, twee kinderen en een poes. We hebben ook konijnen en kippen. In het dagelijks leven kan ik genieten van lekker koken en wandelen.


In mijn tienertijd werd gezegd: ‘Het zal de pubertijd wel zijn.’ Er was toen ook nog maar weinig bekend over DIS. Pas op m'n 29e is de diagnose DIS officieel gesteld.


Met vallen en opstaan heb ik therapie gevolgd. Het was niet eenvoudig, dat blijkt uit de vele opnames tussendoor, maar stap voor stap heeft de therapie me beter doen begrijpen wie ik ten diepste ben. En dat heeft gezorgd voor méér rust en stabiliteit, ook naar mijn man en kinderen toe.


Ik vind het nog altijd lastig om met DIS te leven. Het blijft een behoorlijke handicap, iedere dag weer. Toch ga ik DIS steeds minder als akelige stoornis zien en steeds meer als iets wat mij heeft geholpen om mijn jeugd door te komen.


NB Deze profielschets gaat niet over de persoon op de foto.

“Leven met DIS vind ik chaotisch en vermoeiend. Toch verrijkt het mijn leven ook, doordat ik dingen anders bekijk dan anderen.”


Ik ben rond de 65 jaar en hoewel ik een vrouw ben, ervaar ik mezelf meestal als (gender)neutraal. Dat hangt een beetje af van welk deel voor zit. Ik heb geen partner of kinderen en heb op dit moment ook geen huisdieren.


Sinds ik na een val in de WAO ben beland werk ik niet meer. Ik heb wel veel vrijwilligerswerk gedaan in een boekwinkel. Nu houd ik me vooral bezig met tekenen, mixed media art, haken en breien. Daarnaast ben ik mede-beheerder van een Facebookpagina voor het ruilen van ATC (kleine kunstkaartjes).


De officiële diagnose DIS is bij mij ongeveer 4 jaar geleden gesteld. Maar al zo’n 40 jaar geleden zei iemand voor het eerst tegen mij: ‘volgens mij heb jij MPS’ (meervoudige persoonlijkheidsstoornis, wat tegenwoordig DIS wordt genoemd). 


Op dit moment volg ik geen therapie meer. Specifiek voor DIS heb ik geen therapie gevolgd, de plek waar ik toen in behandeling was kon dat niet bieden.


NB Deze profielschets gaat niet over de persoon op de foto.

“Leven met DIS betekent voor mij: altijd op zoek zijn naar veiligheid. Pas als dat er (gevoelsmatig) is, komt er ruimte voor andere dingen.”


Ik ben een vrouw van halverwege de twintig, samenwonend met mijn partner en onze kat. 


Het is echt fijn dat door Corona het thuiswerken zo normaal geworden is, want daardoor kreeg ik toegang tot de arbeidsmarkt: Ik werk vanuit huis als projectleider. 

Naast mijn werk sport ik graag, en vind ik het leuk om op verschillende manieren creatief bezig te zijn.


Ik weet nu ongeveer twee jaar dat ik DIS heb. Therapie heb ik niet, maar ik word wel ondersteund bij het organiseren van het dagelijks leven. Dit helpt me om stabiel te blijven.


NB Deze profielschets gaat niet over de persoon op de foto.

“There’s a place in us that lives

to dream in colours too deep to relate.

For words can be a disadvantage

and hide the hugeness of it all.

I’m gonna find a way to say it,

sing it from the tallest tree.”

"Ik vind het best lastig om te omschrijven wat het leven met DIS voor mij betekent.

Het voelt verwarrend, eenzaam en bij tijd en wijlen best wel ingewikkeld voor de buitenwereld."


Ik ben een vrouw van in de dertig. Ik woon samen met mijn partner; we hebben geen kinderen, wel een huisdier. Ik weet nu zo’n 7 jaar dat ik DIS heb en ik volg daar therapie voor. 


Ik vind het fijn om naar het strand te gaan, lekker met mijn blote voeten door het zand lopen met het geluid van de zee op de achtergrond.


Een hapje eten buiten de deur of een spelletje doen met anderen kan ik ook waarderen. Ik ben graag creatief bezig en ik wandel dagelijks.


Ik werk als vrijwillig ervaringsdeskundige voor verschillende organisaties, waarbij ik mensen ondersteun op verschillende levensgebieden. 


NB Deze profielschets gaat niet over de persoon op de foto.

"Verdwaald.

Onderweg.

Nog niet daar

maar wel al hier.