Project DIS is me

Blogs van naasten

(van mensen met DIS)

Mijn cirkel, jouw cirkel


Toen ik mijn vrouw leerde kennen, leek er nog weinig aan de hand. We waren open en eerlijk naar elkaar en al snel wist ik van haar heftige verleden. Ik dacht: het zal wel goed komen, ik kan er wel mee dealen. In de loop der jaren werd het moeilijker.


Tijdens de verliefdheid leefden we op de bekende roze wolk maar later werden onderwerpen als intimiteit steeds lastiger. Ik vond het ingewikkeld om er mee om te gaan, en dacht dat ik iets fout deed. Dingen die voor mij vanzelfsprekend zijn, waren dat voor haar helemaal niet.


We hadden samen een keer een sessie bij een danstherapeute. Ik moest op de grond met een lint een cirkel om mij heen maken, en zij ook. Dat waren dan onze eigen "ruimtes". Mijn cirkel was heel groot zodat er makkelijk nog iemand bij kon. Maar mijn vrouw durfde niet in "mijn" cirkel te komen. Ze voelde niet de vrijheid of toestemming (van zichzelf) om dat te doen.


Ik vond dat zo bizar en ik dacht: "Hoe moeilijk kan het zijn om even een stap in mijn cirkel te zetten als ik je zo nadrukkelijk uitnodig?" Ik was vooral erg verbaasd. Tegelijkertijd was het een eye-opener, want ik realiseerde me toen nog meer, dat wat voor mij heel normaal is, dat voor mijn vrouw niet hoeft te zijn.


Later, toen ik intensiever bij de trauma-therapie betrokken werd, en ik mij er meer in ging verdiepen, ging ik alles steeds beter begrijpen. Nu is het onderdeel van ons dagelijks leven. Zeker niet makkelijk, maar we hebben beiden geleerd er een soort van mee om te gaan.


- Frank

Wederzijds begrip


"Ik ben erg dankbaar dat mijn vrouw – die met DIS gediagnostiseerd is – mij toegang heeft gegeven tot haar binnenwereld. In de loop der jaren heb ik mij gerealiseerd hoe moeilijk dat voor haar is geweest en nog steeds is.


Toch was dat voor mij van essentieel belang; ik voelde me in beginsel echt buitengesloten. Er gebeurde van alles met haar waar ik de vinger niet goed op kon leggen. Ik ging het bij mezelf zoeken: wat doe ik fout? Ik heb op een gegeven moment aangegeven dat ik graag intensiever bij de therapie betrokken wilde zijn. Juist om het te snappen en haar beter te kunnen steunen. En het hielp mijzelf ook omdat ik me daardoor niet meer schuldig voelde.


Hoewel ik zelf geen DIS ‘heb’, is het nu wel onderdeel van mijn leven geworden. Ik weet dat er altijd triggers zullen zijn, onbedoeld veroorzaakt door mij, anderen of bepaalde situaties, en ze daardoor gedissocieerd kan raken. Maar het lukt ons om er mee om te gaan. Een bijzondere bijvangst is dat ik veel meer inzicht in mijn eigen gedrag gekregen heb. Daardoor heb ik ook een persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt.


Ik heb bewondering voor de manier waarop mijn vrouw met haar DIS omgaat. Het is ongelooflijk dat ze er gewoon nog is, na alle vreselijke dingen die zijn voorgevallen in haar leven. Als levenspartner voel ik me verantwoordelijk om haar te helpen. Dat is best zwaar. Echter soms kan of hoef ik ook gewoon niets doen en is het zoals het is. Ik zorg dan goed voor mijzelf. Dat weet en accepteert mijn vrouw ook. Dit wederzijdse begrip is voor ons heel belangrijk."


- Frank