Project DIS is me

Blog bij thema 2

Van iemand met DIS

Hoe is het voor jou om dissociatieve delen te hebben?


Verdwaald in een witte wereld


Ik loop hier elke dag. Toch loop ik er nu het gesneeuwd heeft met een continue verwarring. Waar ben ik? Dan na een paar seconden een vlaag van herkenning: Ooohhh ben ik hier..? Gevolgd door twijfel. Nee toch niet. Ik herken dit niet. Ergens weet ik dat ik het hoor te weten… maar het is gewoon weg. Ik ken dit niet! De weg en de paden zijn weg. De herkenningspunten zijn weg. Er is angst. Paniek. Verwarring. Verwondering. Vertrouwen. Boosheid. Alles is er, tegelijk. Ik loop door tot ik me weer herinner waar ik ben - en waarom.


Zo voelt het wanneer ik niet stevig genoeg in verbinding sta met mijn volwassen deel. Dan sluimeren er delen op de achtergrond, of meer op de voorgrond. Er komen vlagen van angst en paniek voorbij zonder dat ik weet waarvoor of waardoor. De jonge delen weten de weg niet, snappen niet waar ze zijn en hoe we daar gekomen zijn. 


Op zo’n moment helpt het me om rust te nemen en bij mezelf na te gaan wat er gebeurt, wie er van binnen is. Ik probeer met haar in contact te komen, gerust te stellen en de weg te wijzen naar ons interne veilige huisje. Daar hebben alle delen een eigen kamer waar ze altijd mogen zijn. In de huiskamer is een open haard en een zachte bank met dekentjes, knuffels en chocomelk of limonade met wat lekkers. Daar mogen ze nabibberen en uithuilen. Soms neem ik fysiek ook een echte kop warme chocomelk, of iets anders waar een deel zin in heeft. Het is fijn om zo liefdevol om te gaan met deze kleine dappere meisjes die zo hard voor me werken.


Voor wie een klein beetje wil ervaren hoe het is om dissociatieve delen te hebben: ga een keer wandelen in het bos, als er sneeuw ligt.


- Marjolijn

Blog bij thema 1

Van iemand met DIS

Hoe is het voor jou om DIS te hebben,

en wat helpt jou om ermee om te gaan?


Mildheid en acceptatie


“De diagnose DIS heb ik volgens mij al 20 jaar. Ik geloof dat DIS destijds niet zo bekend was, er heeft nooit een therapeut fatsoenlijk naar gekeken. Ik ben door de jaren heen gestruikeld, hoppend van de ene therapeut naar de ander. Maar ik heb nooit het gevoel gehad dat wat ik deed, werkelijk helpend was.


Ik snapte mezelf niet en mijn zelfvertrouwen en gevoel van eigenwaarde kwamen nooit boven het vriespunt. Ik was doodsbang voor mijzelf en om te leven. Ik dempte al mijn symptomen met eetstoornissen, automutilatie en alcohol. Op deze manier lukte het me om een beetje vol te houden en enig gevoel van controle te hebben.


Over de trauma’s uit mijn verleden durfde geen enkele therapeut meer met mij te beginnen, omdat me dat telkens ontzettend ontregelde en meestal resulteerde in een (gedwongen) opname.


In 2015 stuurde mijn huisarts me naar een nieuwe GGZ-instelling en dat bleek een gouden greep. Ik kwam in een warm bad en werd bekeken als mens, in zijn geheel. Met de therapeut die ik daar uiteindelijk kreeg, lukte het me om een vertrouwensband op te bouwen.


Samen hebben we de DIS volledig verkend en het werkboek 'Omgaan met traumagerelateerde dissociatie' doorgewerkt. Na een jaar of 6 viel bij mij het kwartje dat mildheid, acceptatie, voelen (in plaats van vluchten) en erkenning naar alle delen voor mij de essentie zijn.


Nu heb ik voor het eerst in mijn leven geen therapie en heb ik het gevoel dat ik dat aankan. Ik volg een 4-jarige hbo-opleiding en doe divers vrijwilligerswerk, ook op het gebied van mijn ervaringen. Sinds januari 2021 ben ik geheel alcoholvrij en heb ik de andere destructieve copingstrategieën ook niet meer nodig.


De DIS is niet weg natuurlijk, maar ik heb compassie voor de delen en ik heb geleerd goed voor ze te zorgen en met ze samen te werken. En ik heb de stap gezet om zelf de verantwoordelijkheid voor ze te dragen, op alle manieren. Ik ben mijn therapeut eeuwig dankbaar voor deze levenslessen."


- Marjolijn